Τέρμα τα ψέμματα

Ιουνίου 12, 2007

Γιατί βρίζεις την πόλη που σπουδαζεις

Filed under: Προβληματισμοί — sporos20 @ 6:44 μμ

Χθες το βράδυ, ενώ καθόμουν στον καναπέ και μάζευα τις δυνάμεις μου, μετά από ενα μεγάλης διάρκειας μπάνιο, μου ήρθε στο μυαλό μια συζήτηση που είχα πριν λίγες μέρες στο νησί με ένα πατρινό, που του έλεγα πόσο μαλάκες είναι οι Πατρινοί (πόλη που σπουδάζω εγώ). Του έδωσα κάποια παραδείγματα βέβαια, και στη συνέχεια και ο ίδιος μου εξήγησε πόσο μαλάκες είναι οι Γιαννιώτες (πόλη που σπουδάζει αυτός). Λοιπόν, γιατί γενικά επικρατεί αυτή η τάση, να βρίζουμε του κατοίκους της πόλης της οποίας σπουδάζουμε?

Αν αναρωτηθείτε λοιπόν, θα διαπιστώσετε πως κατά κύριο λόγο βρίζουμε οι αρσενικοί τους αρσενικούς, και τα θυληκά πάλι τους αρσενικούς. 1o στοιχείο λοιπόν

Αν ξανααναρωτηθείτε, θα διαπιστώσετε οτι δε σας ενοχλούν πχ όλοι οι Πατρινοί, αλλά μόνο μεταξύ των 18 και 23. (εμένα προσωπικά δε με ενοχλεί ο 30αρης ούτε ο 40αρης.) 2ο στοιχείο λοιπόν

Άρα? τί αντιπροσωπέυει αυτή η ομάδα ατόμων? Δυο τα τινά: Είτε σπουδάζουν στην ίδια πόλη, οπότε και εντάσωνται στους φοιτητές, είτε δε σπουδάζουν, δουλεύουν κάπου ντελίβερι και ζαλίζουν τ’αρχίδια των υπολοίπων την ώρα που δεν εργάζονται..

Am i right?

Μαΐου 14, 2007

Άκρη του νήματος

Filed under: Προβληματισμοί — sporos20 @ 11:47 πμ

Πόσες φορές έχεις αναβάλλει μια δραστηριότητα σου για την «άλλη φορά»; Πόσες φορές έχεις κρύψει αυτό που θέλεις να πεις, αυτό που αισθάνεσαι γιατί φοβήθηκες ότι θα παρεξηγηθείς; Λοιπόν, εγώ αν και μόλις 22 ετών, είχα την ατυχία κατά πρώτο λόγο, και την τύχη κατά δεύτερο λόγο, να φτάσω στην άκρη του νήματος –ευτυχώς χωρίς να το κόψω, ένα μικρό φλερτάρισμα με το θάνατο, βαρύ ακούγεται, και πίστεψέ με εσύ αναγνώστη, έτσι ήταν.. Και φυσικά, ένας ενήλικας 22 ετών, δεν έχει την ωριμότητα να συνειδητοποιήσει και να αντιμετωπίσει μια τέτοια κατάσταση, διότι σε τέτοιες ηλικίες όλα φαντάζουν σίγουρα και αυτονόητα. Εδώ λοιπόν την «πατάμε» όλοι μας. Θα αναφέρω ένα παράδειγμα ώστε να γίνω πιο κατανοητός.Έχεις φανταστεί ποτέ να ξυπνήσεις μια ωραία πρωία, να πας στη δουλειά σου, και να μην γυρίσεις ποτέ; Να μην γυρίσεις ποτέ σπίτι σου, όλα να τα αντικρίσεις για τελευταία φορά; Ή μάλλον, να ξέρεις ότι θα φύγεις από το σπίτι σου και υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να μην ξαναγυρίσεις. Εγώ λοιπόν, όλα αυτά τα έζησα, προσπαθώντας να μην δώσω σε κανένα να καταλάβει πως ένιωθα καθώς μέσα σε τέσσερις μήνες, κινδύνεψε η σοβαρά η υγεία μου δις! Το αποτέλεσμα βέβαια όλων αυτών, είναι το εξής: Για μένα, απολαυστικό απόγευμα μπορεί να θεωρηθεί το απόγευμα που θα καθίσω σπίτι μου και θα παραγγείλω απ’έξω φαγητό κ θα το συνοδεύσω με μια κρύα μπύρα! Είμαι σίγουρος πως κανένας δεν μπορεί να καταλάβει αυτό που έγραψα! Είμαι σίγουρος πως κανένας δεν μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη αξία έχει να διψάς και να πιεις νερό! Αν δεν το ζήσεις, δε είναι δυνατόν να το κατανοήσεις. Δεν θα ξεχάσω ποτέ, τις φορές που πίστευα ότι δε θα γίνω ποτέ καλά. Δε θα ξεχάσω ποτέ πως πίστεψα πως δε θα καταφέρω να χαμογελάσω και να νιώσω ζωντανός! Και φυσικά δεν πρόκειται να ξαναπώ την φράση «Άστο μωρέ, άλλη μέρα…» ΠοτέΈτσι άλλαξα τη μέχρι τώρα χαζή νοοτροπία μου, και έκτοτε λέω αυτό που πιστεύω, κοιτάζοντας τον άλλον στα μάτια, χωρίς να με απασχολεί πια το πώς θα αντιδράσει, και έτσι είναι η πραγματικότητα, δε με ενδιαφέρει η αντίδραση του αποδέκτη! Έως και σήμερα, η εφαρμογή αυτής της τακτικής, μου έχει αλλάξει τη καθημερινότητα μου. Είναι πιο ζωντανή, χωρίς πλήξη, πιο άμεση! Μόνο θετικά αποκόμισα από αυτές τις δυσάρεστες καταστάσεις, και χαίρομαι γιατί είχα αναγκη να αλλάξω τη ζωη μου, και βρήκα την αιτία –μάλλον αυτή με βρήκε…

Blog στο WordPress.com.